Η υπόθεση του Ρίμαν είναι το πιο σημαντικό άλυτο πρόβλημα στη θεωρία των αριθμών – ίσως και σε όλη την μαθηματικά. Απασχολεί τους ειδικούς για περισσότερα από 160 χρόνια. Το πρόβλημα εμφανίστηκε τόσο στην πρωτοποριακή ομιλία του μαθηματικού Ντέιβιντ Χίλμπερτ το 1900 όσο και μεταξύ των «Προβλημάτων της Χιλιετίας» που διατυπώθηκαν έναν αιώνα αργότερα. Το άτομο που θα το λύσει θα κερδίσει βραβείο ενός εκατομμυρίου δολαρίων.
Αλλά η υπόθεση του Ρίμαν είναι ένα σκληρό καρύδι για σπάσιμο. Παρά τις δεκαετίες προσπάθειας, το ενδιαφέρον πολλών εμπειρογνωμόνων και το χρηματικό έπαθλο, έχει σημειωθεί ελάχιστη πρόοδος. Τώρα οι μαθηματικοί Larry Guth του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης και James Maynard του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης δημοσίευσαν ένα εντυπωσιακό νέο εύρημα στον διακομιστή προεκτυπώσεων arXiv.org. Στο άρθρο, «οι συγγραφείς βελτιώνουν ένα αποτέλεσμα που φαινόταν ανυπέρβλητο για περισσότερα από 50 χρόνια», λέει ο θεωρητικός αριθμών Valentin Blomer του Πανεπιστημίου της Βόννης στη Γερμανία.
Άλλοι ειδικοί συμφωνούν. Η εργασία είναι «ένα αξιοσημείωτο επίτευγμα», έγραψε ο μαθηματικός και μεταλλιούχος Fields Terence Tao στο Mastodon, «αν και απέχει πολύ ακόμα από την πλήρη επίλυση αυτής της εικασίας».
Η υπόθεση του Ρίμαν αφορά τα βασικά δομικά στοιχεία των φυσικών αριθμών: τους πρώτους αριθμούς, τιμές που διαιρούνται μόνο με το 1 και τον εαυτό τους. Παραδείγματα περιλαμβάνουν τους 2, 3, 5, 7, 11, 13 και ούτω καθεξής.
Κάθε άλλος αριθμός, όπως ο 15, μπορεί να διασπαστεί με σαφήνεια σε γινόμενο πρώτων αριθμών: 15 = 3 x 5. Το πρόβλημα είναι ότι οι πρώτοι αριθμοί δεν φαίνεται να ακολουθούν ένα απλό μοτίβο και αντ’ αυτού εμφανίζονται τυχαία μεταξύ των φυσικών αριθμών. Ο Γερμανός μαθηματικός του 19ου αιώνα Bernhard Riemann πρότεινε έναν τρόπο αντιμετώπισης αυτής της ιδιαιτερότητας που εξηγεί πώς κατανέμονται οι πρώτοι αριθμοί στην αριθμητική ευθεία – τουλάχιστον από στατιστική άποψη.
Ένας περιοδικός πίνακας για τους αριθμούς
Η απόδειξη αυτής της εικασίας θα παρείχε στους μαθηματικούς κάτι λιγότερο από έναν «περιοδικό πίνακα αριθμών». Όπως τα βασικά δομικά στοιχεία της ύλης (όπως τα κουάρκ, τα ηλεκτρόνια και τα φωτόνια) μας βοηθούν να κατανοήσουμε το σύμπαν και τον κόσμο μας, έτσι και οι πρώτοι αριθμοί παίζουν επίσης σημαντικό ρόλο, όχι μόνο στη θεωρία των αριθμών αλλά και σε σχεδόν όλους τους τομείς των μαθηματικών.
Υπάρχουν τώρα πολλά θεωρήματα βασισμένα στην εικασία του Ρίμαν. Η απόδειξη αυτής της εικασίας θα απέδειξε επίσης πολλά άλλα θεωρήματα – ένας ακόμη λόγος για να αντιμετωπιστεί αυτό το επίμονο πρόβλημα.
Το ενδιαφέρον για τους πρώτους αριθμούς χρονολογείται χιλιάδες χρόνια πίσω. Ο Ευκλείδης απέδειξε ήδη από το 300 π.Χ ότι υπάρχουν άπειροι πρώτοι αριθμοί. Και παρόλο που το ενδιαφέρον για τους πρώτους αριθμούς παρέμεινε, δεν έγιναν άλλες σημαντικές ανακαλύψεις για αυτά τα βασικά δομικά στοιχεία μέχρι τον 18ο αιώνα.
Ως 15χρονος, ο φυσικός Carl Friedrich Gauss συνειδητοποίησε ότι ο αριθμός των πρώτων αριθμών μειώνεται κατά μήκος της αριθμητικής ευθείας. Το λεγόμενο θεώρημά του για τους πρώτους αριθμούς (που δεν αποδείχτηκε παρά μόνο 100 χρόνια αργότερα) αναφέρει ότι περίπου n/ln(n) πρώτοι αριθμοί εμφανίζονται στο διάστημα από 0 έως n. Με άλλα λόγια, το θεώρημα για τους πρώτους αριθμούς προσφέρει στους μαθηματικούς έναν τρόπο εκτίμησης της τυπικής κατανομής των πρώτων αριθμών σε ένα τμήμα της αριθμητικής ευθείας.
Ωστόσο, ο ακριβής αριθμός των πρώτων αριθμών μπορεί να διαφέρει από την εκτίμηση που δίνεται από το θεώρημα. Για παράδειγμα: Σύμφωνα με το θεώρημα για τους πρώτους αριθμούς, υπάρχουν περίπου 100/ln(100) ≈ 22 πρώτοι αριθμοί στο διάστημα μεταξύ 1 και 100. Αλλά στην πραγματικότητα υπάρχουν 25. Επομένως, υπάρχει μια απόκλιση 3. Εδώ έρχεται η υπόθεση του Ρίμαν. Αυτή η υπόθεση δίνει στους μαθηματικούς έναν τρόπο εκτίμησης της απόκλισης. Πιο συγκεκριμένα, αναφέρει ότι αυτή η απόκλιση δεν μπορεί να γίνει αυθαίρετα μεγάλη, αλλά αντίθετα πρέπει να κλιμακώνεται το πολύ με το τετραγωνικό ρίζα του n, το μήκος του διαστήματος που λαμβάνεται υπόψη.
Επομένως, η υπόθεση του Ρίμαν δεν προβλέπει ακριβώς πού βρίσκονται οι πρώτοι αριθμοί, αλλά υποθέτει ότι η εμφάνισή τους στην αριθμητική ευθεία ακολουθεί ορισμένους κανόνες. Σύμφωνα με την υπόθεση του Ρίμαν, η πυκνότητα των πρώτων αριθμών μειώνεται σύμφωνα με το θεώρημα για τους πρώτους αριθμούς και οι πρώτοι αριθμοί κατανέμονται ομοιόμορφα σύμφωνα με αυτήν την πυκνότητα. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχουν μεγάλες περιοχές στις οποίες δεν υπάρχουν καθόλου πρώτοι αριθμοί, ενώ άλλες είναι γεμάτες με αυτούς.
Μπορείτε επίσης να φανταστείτε αυτήν την ιδέα σκεπτόμενοι την κατανομή των μορίων στον αέρα ενός δωματίου: η συνολική πυκνότητα στο πάτωμα είναι ελαφρώς υψηλότερη από ό,τι στην οροφή, αλλά τα σωματίδια – ακολουθώντας αυτήν την κατανομή πυκνότητας – κατανέμονται ομοιόμορφα και δεν υπάρχει κενό πουθενά.
Μια παράξενη σύνδεση
Ο Ρίμαν διατύπωσε την εικασία που φέρει το όνομά του το 1859, σε μια λεπτή, εξασέλιδη δημοσίευση (η μόνη συμβολή του στον τομέα της θεωρίας αριθμών). Με την πρώτη ματιά, ωστόσο, η εργασία του δεν έχει σχέση με τους πρώτους αριθμούς.
Ασχολήθηκε με μια συγκεκριμένη συνάρτηση, τη λεγόμενη ζήτα-συνάρτηση ζ(s), ένα άπειρο άθροισμα που προσθέτει τις αντιστρόφες τιμών φυσικών αριθμών που υψώνονται σε δύναμη s:
ζ(s) = 1 + 1/2s + 1/3s + 1/4s + …
Ακόμα και πριν από την εργασία του Ρίμαν, οι ειδικοί ήξεραν ότι αυτές οι ζήτα-συναρτήσεις σχετίζονται με τους πρώτους αριθμούς. Έτσι, η ζήτα-συνάρτηση μπορεί επίσης να εκφραστεί ως συνάρτηση όλων των πρώτων αριθμών p ως εξής:
ζ(s) = 1 + 1/p^s + 1/p^(2s) + 1/p^(3s) + …
Ο Ρίμαν αναγνώρισε την πλήρη σημασία αυτής της σύνδεσης με τους πρώτους αριθμούς όταν χρησιμοποίησε όχι μόνο πραγματικές τιμές για το s αλλά και σύνθετους αριθμούς. Αυτοί οι αριθμοί περιέχουν τόσο ένα πραγματικό μέρος όσο και ρίζες από αρνητικούς αριθμούς, το λεγόμενο φανταστικό μέρος.
Μπορείτε να φανταστείτε τους σύνθετους αριθμούς ως μια δισδιάστατη κατασκευή. Αντί να επισημάνουν ένα σημείο στην αριθμητική ευθεία, βρίσκονται στο επίπεδο. Ο άξονας x αντιστοιχεί στο πραγματικό μέρος και ο άξονας y στο φανταστικό μέρος:
Η σύνθετη ζήτα-συνάρτηση που μελέτησε ο Ρίμαν μπορεί να απεικονιστεί ως τοπίο πάνω από το επίπεδο. Όπως αποδείχθηκε, υπάρχουν ορισμένα σημεία ανάμεσα στα βουνά και τις κοιλάδες που παίζουν σημαντικό ρόλο σε σχέση με τους πρώτους αριθμούς. Αυτά είναι τα σημεία στα οποία η ζήτα-συνάρτηση γίνεται μηδέν (τα λεγόμενα μηδενικά), όπου το τοπίο βυθίζεται στο επίπεδο της θάλασσας, για να το πούμε έτσι.
Ο Ρίμαν διαπίστωσε γρήγορα ότι η ζήτα-συνάρτηση δεν έχει μηδενικά εάν το πραγματικό μέρος είναι μεγαλύτερο από 1. Αυτό σημαίνει ότι η περιοχή του τοπίου στα δεξιά της ευθείας γραμμής x = 1 δεν βυθίζεται ποτέ στο επίπεδο της θάλασσας. Τα μηδενικά της ζήτα-συνάρτησης είναι επίσης γνωστά για αρνητικές τιμές του πραγματικού μέρους. Βρίσκονται στον πραγματικό άξονα στο x = -2, -4, -6 και ούτω καθεξής. Αλλά αυτό που ενδιέφερε πραγματικά τον Ρίμαν – και όλους τους μαθηματικούς έκτοτε – ήταν τα μηδενικά της ζήτα-συνάρτησης στη “κριτική λωρίδα” μεταξύ 0 ≤ x ≤ 1.
Συνέχεια της απάντησης:
Ακόμα και πριν από την εργασία του Ρίμαν, οι ειδικοί ήξεραν ότι αυτές οι ζήτα-συναρτήσεις σχετίζονται με τους πρώτους αριθμούς. Έτσι, η ζήτα-συνάρτηση μπορεί επίσης να εκφραστεί ως συνάρτηση όλων των πρώτων αριθμών p ως εξής:
ζ(s) = 1 + 1/p^s + 1/p^(2s) + 1/p^(3s) + …
Ο Ρίμαν αναγνώρισε την πλήρη σημασία αυτής της σύνδεσης με τους πρώτους αριθμούς όταν χρησιμοποίησε όχι μόνο πραγματικές τιμές για το s αλλά και σύνθετους αριθμούς. Αυτοί οι αριθμοί περιέχουν τόσο ένα πραγματικό μέρος όσο και ρίζες από αρνητικούς αριθμούς, το λεγόμενο φανταστικό μέρος.
Μπορείτε να φανταστείτε τους σύνθετους αριθμούς ως μια δισδιάστατη κατασκευή. Αντί να επισημάνουν ένα σημείο στην αριθμητική ευθεία, βρίσκονται στο επίπεδο. Ο άξονας x αντιστοιχεί στο πραγματικό μέρος και ο άξονας y στο φανταστικό μέρος:
Η σύνθετη ζήτα-συνάρτηση που μελέτησε ο Ρίμαν μπορεί να απεικονιστεί ως τοπίο πάνω από το επίπεδο. Όπως αποδείχθηκε, υπάρχουν ορισμένα σημεία ανάμεσα στα βουνά και τις κοιλάδες που παίζουν σημαντικό ρόλο σε σχέση με τους πρώτους αριθμούς. Αυτά είναι τα σημεία στα οποία η ζήτα-συνάρτηση γίνεται μηδέν (τα λεγόμενα μηδενικά), όπου το τοπίο βυθίζεται στο επίπεδο της θάλασσας, για να το πούμε έτσι.


Ο Ρίμαν διαπίστωσε γρήγορα ότι η ζήτα-συνάρτηση δεν έχει μηδενικά εάν το πραγματικό μέρος είναι μεγαλύτερο από 1. Αυτό σημαίνει ότι η περιοχή του τοπίου στα δεξιά της ευθείας γραμμής x = 1 δεν βυθίζεται ποτέ στο επίπεδο της θάλασσας. Τα μηδενικά της ζήτα-συνάρτησης είναι επίσης γνωστά για αρνητικές τιμές του πραγματικού μέρους. Βρίσκονται στον πραγματικό άξονα στο x = -2, -4, -6 και ούτω καθεξής. Αλλά αυτό που ενδιέφερε πραγματικά τον Ρίμαν – και όλους τους μαθηματικούς έκτοτε – ήταν τα μηδενικά της ζήτα-συνάρτησης στη “κριτική λωρίδα” μεταξύ 0 ≤ x ≤ 1.

Ο Ρίμαν ήξερε ότι η ζήτα-συνάρτηση έχει άπειρο αριθμό μηδενικών μέσα στην κριτική λωρίδα. Αλλά ενδιαφέροντως, όλα φαίνεται να βρίσκονται στην ευθεία γραμμή x = 1/2. Έτσι, ο Ρίμαν εικάστησε ότι όλα τα μηδενικά της ζήτα-συνάρτησης μέσα στην κριτική λωρίδα έχουν πραγματικό μέρος x = 1/2. Αυτή η δήλωση είναι στην πραγματικότητα στο επίκεντρο της κατανόησης της κατανομής των πρώτων αριθμών. Εάν είναι σωστή, τότε η θέση των πρώτων αριθμών στην αριθμητική ευθεία δεν αποκλίνει ποτέ πολύ από το σύνολο των πρώτων αριθμών.
Στο κυνήγι των μηδενικών
Μέχρι σήμερα, έχουν εξεταστεί δισεκατομμύρια και δισεκατομμύρια μηδενικά ζήτα-συνάρτησης – περισσότερα από 10^13 – και όλα βρίσκονται στην ευθεία γραμμή x = 1/2.
Αλλά αυτό από μόνο του δεν αποτελεί έγκυρη απόδειξη. Θα έπρεπε να βρεις μόνο ένα μηδενικό που αποκλίνει από αυτό το σχήμα για να διαψεύσεις την υπόθεση του Ρίμαν. Επομένως, αναζητούμε μια απόδειξη που να δείχνει σαφώς ότι δεν υπάρχουν μηδενικά εκτός από το x = 1/2 στην κριτική λωρίδα.
Μέχρι στιγμής, μια τέτοια απόδειξη έχει αποδειχθεί άπιαστη, οπότε οι ερευνητές ακολούθησαν μια διαφορετική προσέγγιση. Προσπάθησαν να δείξουν ότι υπάρχουν, το πολύ, ένας ορισμένος αριθμός N μηδενικών εκτός από αυτήν την ευθεία γραμμή x = 1/2. Η ελπίδα είναι να μειωθεί το N μέχρι το N = 0 σε κάποιο σημείο, αποδεικνύοντας έτσι την υπόθεση του Ρίμαν. Δυστυχώς, αυτός ο δρόμος αποδείχθηκε επίσης εξαιρετικά δύσκολος. Το 1940, ο μαθηματικός Albert Ingham μπόρεσε να δείξει ότι μεταξύ 0,75 ≤ x ≤ 1 υπάρχουν το πολύ y^(3/5) + c μηδενικά με φανταστικό μέρος το πολύ y, όπου το c είναι μια σταθερά μεταξύ 0 και 9.
Τα επόμενα 80 χρόνια, αυτή η εκτίμηση βελτιώθηκε ελάχιστα. Η τελευταία αξιοσημείωτη πρόοδος ήρθε από τον μαθηματικό Martin Huxley το 1972. “Αυτό μας εμπόδισε να κάνουμε πολλά στην αναλυτική θεωρία των αριθμών”, έγραψε ο Tao στην ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Για παράδειγμα, εάν θέλατε να εφαρμόσετε το θεώρημα για τους πρώτους αριθμούς σε σύντομα διαστήματα του τύπου [x, x + x^θ], θα περιοριζόσασταν από την εκτίμηση του Ingham στο θ > 1/6.
Ωστόσο, εάν η εικασία του Ρίμαν είναι αληθινή, τότε το θεώρημα για τους πρώτους αριθμούς ισχύει για οποιοδήποτε διάστημα (ή θ = 0), ανεξάρτητα από το πόσο μικρό (επειδή [x, x + x^θ] = [x, x + 1] ισχύει για θ = 0).
Τώρα οι Maynard, ο οποίος τιμήθηκε με το μετάλλιο Fields το 2022, και ο Guth κατάφεραν να βελτιώσουν σημαντικά την εκτίμηση του Ingham για πρώτη φορά. Σύμφωνα με την εργασία τους, η ζήτα-συνάρτηση στο εύρος 0,75 ≤ x ≤ 1 έχει το πολύ y^(13/25) + c μηδενικά με φανταστικό μέρος το πολύ y. Τι σημαίνει ακριβώς αυτό; Ο Blomer εξηγεί: “Οι συγγραφείς δείχνουν με ποσοτικό τρόπο ότι τα μηδενικά της ζήτα-συνάρτησης του Ρίμαν γίνονται σπανιότερα όσο πιο μακριά βρίσκονται από την κρίσιμη ευθεία. Με άλλα λόγια, όσο χειρότερες είναι οι πιθανές παραβιάσεις της υπόθεσης του Ρίμαν, τόσο πιο σπάνια θα εμφανίζονταν.”
Συνέχεια της απάντησης:
Στο κυνήγι των μηδενικών
Μέχρι σήμερα, έχουν εξεταστεί δισεκατομμύρια και δισεκατομμύρια μηδενικά ζήτα-συνάρτησης – περισσότερα από 10^13 – και όλα βρίσκονται στην ευθεία γραμμή x = 1/2.
Αλλά αυτό από μόνο του δεν αποτελεί έγκυρη απόδειξη. Θα έπρεπε να βρεις μόνο ένα μηδενικό που αποκλίνει από αυτό το σχήμα για να διαψεύσεις την υπόθεση του Ρίμαν. Επομένως, αναζητούμε μια απόδειξη που να δείχνει σαφώς ότι δεν υπάρχουν μηδενικά εκτός από το x = 1/2 στην κριτική λωρίδα.
Μέχρι στιγμής, μια τέτοια απόδειξη έχει αποδειχθεί άπιαστη, οπότε οι ερευνητές ακολούθησαν μια διαφορετική προσέγγιση. Προσπάθησαν να δείξουν ότι υπάρχουν, το πολύ, ένας ορισμένος αριθμός N μηδενικών εκτός από αυτήν την ευθεία γραμμή x = 1/2. Η ελπίδα είναι να μειωθεί το N μέχρι το N = 0 σε κάποιο σημείο, αποδεικνύοντας έτσι την υπόθεση του Ρίμαν. Δυστυχώς, αυτός ο δρόμος αποδείχθηκε επίσης εξαιρετικά δύσκολος. Το 1940, ο μαθηματικός Albert Ingham μπόρεσε να δείξει ότι μεταξύ 0,75 ≤ x ≤ 1 υπάρχουν το πολύ y^(3/5) + c μηδενικά με φανταστικό μέρος το πολύ y, όπου το c είναι μια σταθερά μεταξύ 0 και 9.
Τα επόμενα 80 χρόνια, αυτή η εκτίμηση βελτιώθηκε ελάχιστα. Η τελευταία αξιοσημείωτη πρόοδος ήρθε από τον μαθηματικό Martin Huxley το 1972. “Αυτό μας εμπόδισε να κάνουμε πολλά στην αναλυτική θεωρία των αριθμών”, έγραψε ο Tao στην ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Για παράδειγμα, εάν θέλατε να εφαρμόσετε το θεώρημα για τους πρώτους αριθμούς σε σύντομα διαστήματα του τύπου [x, x + x^θ], θα περιοριζόσασταν από την εκτίμηση του Ingham στο θ > 1/6.
Ωστόσο, εάν η εικασία του Ρίμαν είναι αληθινή, τότε το θεώρημα για τους πρώτους αριθμούς ισχύει για οποιοδήποτε διάστημα (ή θ = 0), ανεξάρτητα από το πόσο μικρό (επειδή [x, x + x^θ] = [x, x + 1] ισχύει για θ = 0).
Τώρα οι Maynard, ο οποίος τιμήθηκε με το μετάλλιο Fields το 2022, και ο Guth κατάφεραν να βελτιώσουν σημαντικά την εκτίμηση του Ingham για πρώτη φορά. Σύμφωνα με την εργασία τους, η ζήτα-συνάρτηση στο εύρος 0,75 ≤ x ≤ 1 έχει το πολύ y^(13/25) + c μηδενικά με φανταστικό μέρος το πολύ y. Τι σημαίνει ακριβώς αυτό; Ο Blomer εξηγεί: “Οι συγγραφείς δείχνουν με ποσοτικό τρόπο ότι τα μηδενικά της ζήτα-συνάρτησης του Ρίμαν γίνονται σπανιότερα όσο πιο μακριά βρίσκονται από την κρίσιμη ευθεία. Με άλλα λόγια, όσο χειρότερες είναι οι πιθανές παραβιάσεις της υπόθεσης του Ρίμαν, τόσο πιο σπάνια θα εμφανίζονταν.”
“Αυτό έχει πολλές αντίστοιχες βελτιώσεις στην αναλυτική θεωρία των αριθμών”, έγραψε ο Tao. Κάνει δυνατή τη μείωση του μεγέθους των διαστημάτων στα οποία ισχύει το θεώρημα για τους πρώτους αριθμούς, φέρνοντας μας πιο κοντά στην πλήρη απόδειξη της υπόθεσης του Ρίμαν.
Ενώ η εργασία των Guth και Maynard αποτελεί σημαντικό βήμα προς τα εμπρός, απέχει ακόμα πολύ από την επίλυση της υπόθεσης του Ρίμαν. Ο Blomer το θέτει ως εξής: “Είναι σαν να έχουμε χτίσει έναν ψηλότερο τοίχο γύρω από την κρίσιμη ευθεία. Αλλά το τείχος δεν είναι ακόμα αρκετά ψηλό για να αποκλείσει όλα τα μηδενικά.”
Ωστόσο, η νέα εργασία δίνει στους μαθηματικούς μια ισχυρή νέα εργαλείοθήκη για την επίθεση του προβλήματος. Ο Tao είναι αισιόδοξος: “Αυτό ανοίγει πολλές νέες ευκαιρίες και ελπίζω ότι θα οδηγήσει σε περαιτέρω πρόοδο τα επόμενα χρόνια. Ίσως κάποιος, χάρη σε αυτήν την εργασία, θα είναι τελικά ο τυχερός που θα λύσει την υπόθεση του Ρίμαν και θα κερδίσει το βραβείο του ενός εκατομμυρίου δολαρίων.”
Ανεξάρτητα από το αν θα οδηγήσει τελικά στην απόλυτη απόδειξη της υπόθεσης του Ρίμαν, η εργασία των Guth και Maynard αποτελεί ήδη μια εντυπωσιακή συμβολή στα μαθηματικά. Βελτιώνει σημαντικά την κατανόηση της κατανομής των πρώτων αριθμών και ανοίγει νέους δρόμους για μελλοντική έρευνα.
Είναι συναρπαστικό να βλέπουμε πώς οι μαθηματικοί συνεχίζουν να ωθούν τα όρια της γνώσης μας για αυτούς τους θεμελιώδεις δομικούς λίθους του σύμπαντος. Η υπόθεση του Ρίμαν μπορεί να παραμένει άλυτη για πάνω από 160 χρόνια, αλλά με ταλέντα όπως οι Guth και ο Maynard στην πρώτη γραμμή, η λύση ίσως να μην είναι μακριά.


Αφήστε μια απάντηση